We wrześniu Egmont Polska wznawia "Słoneczny miecz". To samo wydawnictwo wydało ten album po raz pierwszy w 1994 r. Wiadomo jak trudno było zdobyć to pierwsze wydanie. Ja osobiście kupiłem "Słoneczny miecz" za 32.000 zł (3,2 PLN), będąc przypadkowo w centrum Torunia. Później nie widziałem tego albumu już w żadnym sklepie (!). Jeżeli chodzi o stronę techniczną i graficzną, to bardzo spodobały mi się "sprężyste", lekkie strony (doskonale się je przewraca, nie niszczą się po którymś czytaniu, tak jak na przykład karty "Piętna wygnańców"), kremowe tło (nie razi tak jak białe) oraz wyraziste kolory. We wrześniu przekonamy się na ile udane będzie wydanie drugie.

 Skupmy się teraz na stronie fabularnej i rysunkach. W "Strażniczce kluczy" mieliśmy do czynienia ze stereotypowym uproszczeniem akcji przez wprowadzenie sobowtóra. Na szczęście następny album nie opiera się na takich pomysłach, które często rażą czytelnika, nie przepadającego za schematami. W "Słonecznym mieczu", podobnie jak w albumie poprzednim mamy "powroty". Tym razem jest to atrybut - broń Ogotaja oraz postać - Kriss de Valnor... Trzeba przyznać, że pojawienie się znanej nam łuczniczki wywiera ogromne wrażenie.

 Akcja albumu jest bardzo spójna. Twierdzę, że jest to lepszy "one shot" od "Arachnei" i "Błękitnej zarazy". Po zawiązaniu akcji i wprowadzeniu kilku wątków, fabuła toczy się dalej sama, jest logicznym następstwem zainicjowanych problemów. Opiera się na tym samym zasadach - Thorgal ma osiągnąć cel (zdobycie Słonecznego Miecza), lecz musi przeciwstawić się kilku osobom (Orgowowi i jego świcie oraz Kriss). Jednak po drodze mamy jeszcze problemy związane z losami Szenki (chłopskiego syna) i pięknej Floriany, której Thorgal ratuje życie, ucieczkę z "obozu pracy", śmierć Michaiła oraz interesującą rozmowę między Thorgalem i Kriss, podsłuchiwaną przez podkochującego się w niej Jaryłę.

 Jednak czytelnika kusi pytanie: czy aby ten album nie rzuca cienia na inny, a mianowicie na "Między ziemią a światłem"? Czemu wówczas Kriss nie wykorzystała broni Ogotaya? Nie bała się jej używać w "korzystniejszych" warunkach - na bagnach, bo przecież w krainie Xinjinsów zagrożeń było o wiele więcej. Dlatego też, pomimo, że "Słoneczny miecz" sam w sobie jest logiczny, sprawia, że logika serii ulega zachwianiu.
 Trzeba podkreślić, iż "Słoneczny miecz" jest przedostatnim "klasycznym" Thorgalem (ostatnim będzie "Piętno wygnańców"), w którym pobrzmiewają echa sprawdzonych rozwiązań fabularnych, a także graficznych. W albumie zwraca bowiem uwagę przedstawienie "obozu pracy" w rysunkach Rosińskiego. Wszystko tonie w letnim słońcu, które odgrywa tu znaczącą rolę. A w tle przygód Thorgala odbywają się żniwa, powierzone opiece czczonemu lokalnie bogowi urodzaju...